Andere kinderen in het gezin

Het verlies van een gezinslid heeft een grote invloed op kinderen (Ladan & Groen-Prakken,1997). Het gemis van hun kleine broertjeof zusje, het verdriet van de ouders en de veranderingen binnen het gezin kunnen hen van streek maken. Hun reacties zijn soms moeilijk te begrijpen; sommigen lijken onverschillig, anderen kunnen onhandelbaar of lastig worden. Ouders doen er goed aan hun verdriet niet te verbergen voor de kinderen. Hoe moeilijk het ook is, ze moeten hen helpen om
ermee om te gaan. Als het verdriet wordt gedeeld, kunnen de kinderen hun gevoelens en emoties ook makkelijker uiten. Soms uiten kinderen hun emoties niet; ze lijken dan ongevoelig maar zijn dat beslist niet.

Het verdriet tonen ze soms pas later, als er genoeg rust is om het te uiten. Soms praat een kind met een leraar op school, terwijl het thuis gesloten is. Het kind doet dit meestal omdat het veilig is. De leraar heeft zelf geen verdriet, en reageert niet onverwacht ontredderd of heel verdrietig, zoals een ouder, begrijpelijkerwijs, kan doen. Het zwijgen van het kind ten aanzien van de ouders, of het niet treuren of juist het (overdreven) vrolijk zijn, zijn andere uitingen waaruit men kan afleiden dat
het kind de ouders ‘spaart’.

Kinderen hebben meestal veel korte momenten waarin ze het overlijden van hun broertje of zusje uiten, meestal via tekenen, spel of door erover te praten. Spelen is voor kinderen communiceren. Ouders kunnen het beste altijd eerlijk ingaan op de vragen van hun kinderen, zonder iets te forceren. Ze kunnen kinderen vertellen wat er gebeurd is, een prentenboek of leesboek kan ook gebruikt worden (Hagen & Geelen, 1995; Stalfelt, 2000). Het is voor een kind namelijk heel beangstigend
om een aantal volwassenen overstuur te zien, zonder te weten waarom. Een verklaring als “de baby is weg” of “de baby is gaan slapen” kan kinderen bang en in de war
maken.

De meeste kinderen weten meer van wat er gebeurd is dan ouders zich vaak realiseren. Hun fantasie kan beangstigender zijn dan de werkelijkheid en het zien en aanraken van de baby in het kistje kan veel kinderen helpen bij het begrijpen van de gebeurtenis. Kinderen voelen zich soms schuldig en het kan belangrijk zijn om ze op het hart te drukken dat zij niet verantwoordelijk zijn geweest voor het overlijden. Het is soms nodig om ze te verzekeren dat noch zij, noch de ouders op een zelfde manier zullen verdwijnen. Kinderen hebben in deze situatie meer dan gewoonlijk behoefte aan steun, geborgenheid en liefde van hun ouders. Wanneer ouders het
gevoel hebben dat ze dat een periode niet kunnen geven, is het belangrijk dat de ouders hulp inroepen van iemand die de kinderen kent en om wie de kinderen geven.

De school van de kinderen moet worden geïnformeerd, evenals andere instellingen of groepen waarvan de kinderen deel uitmaken.