Klinische ervaring – Herkennen & verwijzen

Het is belangrijk dat artsen en andere betrokkenen posttraumatische stressreacties herkennen, zoals onder meer indringende beelden, nachtmerries, verhoogde waakzaamheid en krachtige impulsen om de pijn te onderdrukken.
Dit zijn normale reacties en deze zullen geleidelijk afnemen. Wanneer ze echter in een bepaalde combinatie en intensiteit voorkomen en aanhouden, dan kan er sprake zijn van een posttraumatische stressstoornis.
Wanneer dit het geval is, is het nodig de ouders te verwijzen naar een psychiater, psychotherapeut of psycholoog (Keirse, 1995; Van den Bout & Van der Veen, 1997).
Na de eerste schok van het acute verlies volgen episoden van ‘herbeleven’ en ‘vermijden’ elkaar af.

Deze wisselwerking is noodzakelijk ter bescherming van het psychisch evenwicht. Wiegendoodouders beleven bijna allemaal keer op keer wat er gebeurd is. Vooral de ouder die de baby heeft gevonden, herbeleeft vaak in zijn of haar dromen het moment van aantreffen. Een foto of een rondslingerend speeltje kan het gevoel oproepen dat de traumatische gebeurtenis opnieuw plaatsvindt.

Periodiek vermijden en verdringen, het tijdelijk niet willen en kunnen zien van foto’s of het vermijden van de babykamer is kenmerkend
voor ouders wiens kind plotseling en onverwacht overleden is.