Posttraumatische stress & de rouwreacties

Na een ingrijpend verlies komen bij ouders zowel posttraumatische stress- als rouwreacties voor. Alhoewel deze reacties op elkaar lijken, zijn er duidelijke verschillen. Depressieve gevoelens zijn een vast onderdeel van rouw, die zich uiten in huilen, hevig verlangen naar de overledene, en het terugkijken in herinnering, wat soms samengaat met gevoelens van boosheid, opluchting, schuldgevoel of spijt. Dit laatste komt nogal eens voor bij vaders, die het gevoel kunnen hebben niet voldoende tijd te hebben besteed aan hun baby.

Deze reacties, die in hevigheid kunnen verschillen, komen voor bij alle rouwenden, maar meestal niet in combinatie met hevige angst en indringende beelden van de overledene, hetgeen typische posttraumatische stressreacties zijn. Bij rouwenden in het algemeen overheerst het intense gevoel van verlangen naar de overledene. Bij normale rouw is angst meestal gerelateerd aan de separatie van de dierbare persoon. Deze gevoelens zijn vrij prominent aanwezig in het reactieve proces van rouwen, maar het nostalgisch verlangen naar de overledenen en depressieve gevoelens predomineren en houden lang aan. Normale rouwverwerking is geen diagnose, net zo min als kortdurende stressreacties op traumatische gebeurtenissen dat zijn, maar beide kunnen wel pathologische niveaus bereiken.